I came across this beautiful ghazal Ranjish hi Sahi by Ahmad Faraz. It dwells on a popular motif in the ghazal tradition -that of unrequited love. It is endearing because the speaker is willing to accept any of his beloved's terms as long as she puts in an appearance. Interestingly, he does not seek a reconciliation and is even happy with the humiliation as long as he gets to see her again.
The ghazal suggests an interesting dimension to suffering. Pain and suffering are reminders that the speaker is alive and capable of emotion which is far better than an emotionless state of numbness.
The speaker here wants two incompatible things- one is keeping alive the hope of his beloved's eventual return and seeking at the same time the relief from the burden of hope. This contradiction is part of what makes the ghazal so compelling.
I would like to focus on one clear distinction here - the beloved described in the ghazal may not even be a real person. It is an imaginary figure, an ideal, an embodiment of unattainable beauty. The cruelty, rejection or disdain that the poet bemoans is a poetic conceit. In this, the poetic world differs from the real world.
In the real world, when faced with rejection people move on. In poetry the lover persists, entreats, endures humiliation for his passion. This steadfastness despite the failure is what elevates the poem and makes it resonate with us.
Literature after all is the quintessence of emotions. We cannot forget that the greatest love stories that have stood the test of time are all of a tragic nature. Perhaps they help us nostalgically ruminate over the lost loves in our own lives.
Ranjish hi sahi dil hi dukhane ke liye aa
Aa phir se mujhe chod ke jaane ke liye aa
Let the resentment remain, come to hurt my heart
Come back if only to leave me again
மனக்கசப்பிருப்பினும் வா இதயத்தில் வலியை தோற்றுவிக்க வா
வா என்னை மீண்டும் ஒரு முறை விட்டுச்செல்வதற்காக வா
Pehle se marasim na sahi phir bhi kabhi to
Rasm-o-rehe duniya hi nibhane ke liye aa
Even if the old intimacy is absent
Come at least for the sake of courtesy
முன்பிருந்த நெருக்கம் இல்லாவிடினும்
உலக வழக்கங்களை பேணுவதற்காகவாவது வா
Kis kis ko bataayenge judaaii ka sabab hum
Tu mujh se kafa hai to zamane ke liye aa
How do I go around explaining our separation to people
Come, even if you are angry to keep up the pretense
யார் யாரிடமெல்லாம் சொல்லித்திரிவேன் நம் பிரிவிற்கான காரணத்தை
என் மீது கோபமே இருப்பினும் வா இச்சமுதாயத்திற்காக வா
Kuch to mere pindaar-e-muhabbat ka bharam rakh
Tu bhi kabhi mujh ko manane ke liye aa
Do accord some respect to this love of mine
Come someday to placate me
கொஞ்சமேனும் மரியாதை வை என் காதலின் கண்ணியத்தின் மீது
நீயும் என்றாவது என்னை நாடி வா என்னை தேற்றுவதற்கு
Ek umr se hoon lazzat-e-giriya se bhi mehroom
Aye raahat-e-jaan mujh ko rulaane ke liye aa
Having spent an age without the catharsis of grief
Come, o comfort of my heart, if only to make me cry
பல ஆண்டுகளாக அழுகை எனும் வடிகாலின்றி தவிக்கின்றேன்
உயிரின் ஆறுதாலே வா என்னை அழவைக்கவாவது வா
Ab tak dil-e-khush faham ko tujh se hain ummiiden
Ye aakhri shamme bhi bhujaane ke liye aa
Till now the delusional heart nurses hope
Come if only to extinguish its dying embers
இதுவரை பேதை இதயம் சிறு நம்பிக்கையில் எரிகிறது
வா தத்தளிக்கும் விளக்கை அடியோடு அணைத்திட வா
Maana ki muhabbat ka chupaana hai muhabbat
Chupke se kisi roz jataane ke liye aa
Agreed that to love means to hide it
Come unannounced one day to reignite it
ஏற்கிறேன் காதலை மறைப்பதே காதலென்று
சொல்லாமல் என்றேனும் வா காதலைச்சொல்வதற்கு
Jaise tujhe aate hain na aane ke bahaane
Aise hi kisi roz na jaane ke liye aa
Like the way you seek excuses to stay away
Come someday with excuses to stay
வாராமலிருக்க வழிகளை எவ்வாறு தேடுகிறாயோ
அவ்வாறே திரும்பிச்செல்லாமலிருக்கும் வழியோடு ஒரு நாள் வா
